من مریم هروی، روانکاو بزرگسال، دانش‌آموخته‌ی علوم ارتباطات از دانشگاه علامه طباطبائی و روانشناسی از دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات هستم. رویکرد من در کار با مراجعینم “روانکاوی کلاسیک فرویدی-لکانی” است. طبق استاندارهای بین‌المللی روانکاوی، آموزش روانکاوی کلاسیک و لکانی را نزد مراکز و اساتید مجرب این رویکرد گذرانده‌ام. روانکاوی فردی خودم را با رویکرد فرویدی-لکانی پیش می‌برم و سوپرویژن فردی و گروهی دریافت می‌نمایم. روانکاوی فرویدی-لکانی ملزوماتی دارد که باعث محدود شدن‌ پذیرش مراجعین در این رویکرد می‌شود. محدودیت‌هایی که بیشتر به متدها، اهداف و روش کار این رویکرد بازمی‌گردد. در این رویکرد دلالت‌های زبانی آنالیزان (روانکاوی‌شونده) در مرکز توجه روانکاو قرار‌ می‌گیرد و روانکاو به دنبال آن است که از طریق “شیمی هجایی” یا آنالیز کلمات و جملات مراجع (روش ابداعی فروید که توسط لکان بسط یافت) به دال‌های ناخوداگاه آنالیزان دست یابد؛ دال‌هایی که عامل اضطراب و شکل‌گیری نوروز در او شده است. بدین گونه هدف اصلی در این رویکرد فهم دال‌های ناخوداگاه و رمزگشایی آنهاست تا بتوان در این مسیر به اشتیاقی دست یافت که به زندگی سوژه معنا می‌بخشد و در انتها آنالیزان از طریق این اشتیاق و معنا، استطاعت آن را بیابد تا سوژه‌ای آگاه و مسئول گردد.