مرگ ابژه، ملانکولیا و فتیش
“تا زمانی که ابژه به عنوان یک “کُل”، دوست داشته نشود، فقدان او نیز به صورت یک کل احساس نمیشود!” در ملانکولیا فرد نمیفهمد دقیقا
Tag: غریزه مرگ
جاودانگی، میل جنسی و مادر
ادراکِ گذر بیرحمانهی زمان شاید دردناکترین بُعد زندگی ما است؛ دیدن آرزوهای بدبادرفته، اشتیاقهای لگدمالشده، دیدن موهای سفید و بدنی که رو به فرسودگی و
میل به بلعیدن و تمایلات غیراخلاقی سوپرایگو
میل به بلعیدن که بدویترین و دیرینهترین میل در نهاد آدمی است همانگونه که تمایل به لذت را در چنگال خود راه میبرد، در عین
در مورد مردگی و حمله به پیوند
بسیاری از فقدانهایی که EGO بر آنها متمرکز میشود و از اینرو غم آنها را مدام تجربه مینماییم، راهی است برای پنهان نمودنِ غیابها و
روحی رنجور که خود را میبلعید
“مجازاتِ خود” شاید چراغی باشد روشنگرِ گسترهی عظیمی از رفتارهای نامعقول و غیرقابل فهمی از آدمی که در آنها نظارهگر نوعی تزریق درد یا ایجاد
احساس “آزادیِ” روانکاو در تحلیل مراجعین بدوی
هانا سگال جملهای دارد با این محتوا که “زمانی پذیرش واقعیت رخ میدهد که فرد دست به بازپسگیریِ همانندسازیهای فرافکنانهی خویش زده و در نتیجه
در مورد احساس گناه و تجربهی عشق با مراجعین پریادیپال
احساس انتقالمتقابلِ گناهکاری، از جمله احساسات پرتکراری است که ممکن است روانکاو با مراجعین پریمیتیو به شکلی پرفشار و شدید تجربه نماید. در واقع این
سوپرایگو از خشونت ابژهها تغذیه مینماید یا محبتشان؟!
تحللیل به ما نشان داده لزوماً علت بیمار شدنمان گذشتهی دردناک ما از آن حیث که مورد بدرفتاری و تحقیر والدین قرار گرفتهایم نیست. این